Argentinië op het WK 2026: Titelhouder onder de Loep

Drie jaar geleden stond ik om half drie ’s nachts in een Brusselse kroeg toen Gonzalo Montiel de beslissende penalty binnenschoot in de WK-finale tegen Frankrijk. De Argentijnen in het café huilden, de Fransen vloekten, en ik wist als analist maar één ding zeker: dit was het WK van Lionel Messi. Nu, bij het WK 2026, is de vraag niet of Argentinië sterk is — dat zijn ze — maar of ze de titel kunnen verdedigen zonder dat de schaduw van Messi’s afscheid het team verlamt. Want Messi is er niet meer bij. Op zijn 38ste heeft hij na de Copa América 2024 zijn internationale carrière beëindigd. Argentinië op het WK 2026 is een nieuw hoofdstuk, geschreven door andere handen.

De feiten spreken in hun voordeel. Sinds de WK-winst in Qatar heeft Argentinië 34 wedstrijden gespeeld, 26 gewonnen, 5 gelijkgespeeld en slechts 3 verloren. Ze wonnen de Copa América 2024, domineerden de Zuid-Amerikaanse kwalificatie en beschikken over een selectie die jonger, breder en tactisch flexibeler is dan de ploeg die in Lusail de beker omhooghield. Bondscoach Lionel Scaloni heeft bewezen dat hij een dynastietijdperk kan bouwen — niet rondom één genie, maar rondom een collectief dat elke tegenstander kan verslaan.

Selectie & Sterspelers

De vraag die elke analist in Zuid-Amerika bezighoudt: wie vult het gat dat Messi achterlaat? Het eerlijke antwoord is niemand — je vervangt geen speler die in zijn eentje het spel kon vertragen, versnellen en beslissen. Maar bondscoach Lionel Scaloni heeft iets slimmers gedaan dan een vervanger zoeken. Hij heeft het systeem zo aangepast dat de creatieve last wordt verdeeld over drie spelers in plaats van geconcentreerd bij één. Het resultaat is paradoxaal: Argentinië mist Messi’s genialiteit maar is als team beter gebalanceerd dan ooit.

Julián Álvarez is de speler die het dichtst bij die rol komt. Op zijn 26ste is de aanvaller uitgegroeid tot een van de meest complete spitsen ter wereld: hij scoort, hij combineert, hij perst achterin mee, hij wint luchtduels ondanks zijn bescheiden lengte. Zijn 24 competitiedoelpunten in het seizoen 2025-2026 bevestigen een opwaartse lijn die begon als invaller achter Messi in Qatar. Nu is hij de onbetwiste nummer 9, en zijn samenspel met Enzo Fernández vormt de ruggengraat van het Argentijnse aanvalsspel. Álvarez’ vermogen om zowel als targetman als als schaduwspits te fungeren geeft Scaloni een tactische kameleon die zich aanpast aan elke tegenstander — een eigenschap die op een WK met zeven potentiële wedstrijden tegen totaal verschillende speelstijlen onbetaalbaar is.

Fernández is de motor op het middenveld — een speler die de bal opeist, de richting bepaalt en met chirurgische precisie de aanval lanceert. Hij doet denken aan een jonge Xavi, maar dan met meer fysieke aanwezigheid en een betere lange bal. Zijn statistieken dit seizoen — 12 assists en 6 doelpunten vanuit het centrale middenveld — plaatsen hem bij de top vijf middenvelders ter wereld. Naast hem staat Alexis Mac Allister als de meer verdedigende helft van het duo, een speler die bij Liverpool heeft geleerd hoe je op het hoogste niveau de ruimtes dichtloopt zonder de bal te verliezen. Rodrigo De Paul levert de energie en het loopvermogen dat het middenveld laat functioneren als een geheel — hij is de lijm die de creatieve spelers vrijheid geeft door het vuile werk op te knappen.

In de verdediging is Cristian Romero de onbetwiste leider. De Tottenham-verdediger combineert agressie met positioneel vernuft — hij is het type verdediger dat aanvallers intimideert door zijn aanwezigheid alleen al. Zijn vermogen om vanuit de achterste linie lange ballen te spelen naar de flanken maakt hem bovendien tot een extra spelmaker, een zeldzame combinatie op centraal-verdedigerniveau. Naast hem lijkt Lisandro Martínez de eerste keuze, al heeft Scaloni ook Nicolás Otamendi als ervaren optie achter de hand. Het keepersduo Emiliano Martínez en Gerónimo Rulli biedt zekerheid; “Dibu” Martínez is na zijn heldendaden in Qatar uitgegroeid tot een van de meest gevreesde doelmannen bij penalty’s en strafschoppenseries — een niet te onderschatten voordeel in de knock-outfase van een WK.

De flanken worden bezet door een nieuwe generatie. Alejandro Garnacho brengt onvoorspelbaarheid en een directe dreigrichting die Argentinië onder Messi miste — ironisch genoeg. Zijn snelheid en dribbelvaardigheid maken hem tot de meest gevaarlijke één-tegen-één-speler van de selectie, hoewel zijn besluitvorming in de laatste fase soms hapert. Lautaro Martínez fungeert als Álvarez’ partner of vervanger in een wisselend systeem. Met meer dan 100 doelpunten voor Internazionale is hij een bewezen grootmachtspits die op een toernooi het verschil kan maken als invaller in de laatste 30 minuten. Thiago Almada groeit uit tot de creatieve joker die wedstrijden vanaf de bank kan openbreken — zijn dribbel door drie Uruguayaanse verdedigers in de Copa América 2024-finale is het type actie dat op een WK legendarisch wordt.

De verdediging verdient extra aandacht. Nahuel Molina en Nicolás Tagliafico bezetten de backposities met een combinatie van ervaring en offensieve bijdrage. Molina’s overlappende runs aan de rechterkant creëren overtalsituaties die het middenveld ontlasten, terwijl Tagliafico de discipline brengt die nodig is om de ruimte achter zich te dekken wanneer Garnacho hoog speelt. Het is een geoliede machine, niet spectaculair maar functioneel — precies wat Scaloni wil.

Groep J — Tegenstanders

Een zin die je vrijwel nooit hoort bij een WK-loting: “Argentinië heeft een makkelijke groep.” En toch is dat precies wat er in december 2025 uit de koker kwam. Groep J bestaat uit Argentinië, Algerije, Oostenrijk en Jordanië — een samenstelling die op papier weinig weerstand biedt aan de wereldkampioen. De gezamenlijke FIFA-rankingpositie van de drie tegenstanders plaatst groep J als een van de twee zwakste poules van het toernooi, alleen groep E met Curaçao is op papier minder uitdagend. Voor Argentinië betekent dit een kans om energiezuinig door de groepsfase te navigeren en fris aan de knock-outfase te beginnen — een luxe die ze in 2022 niet hadden, toen ze na de openingsnederlaag tegen Saudi-Arabië direct onder druk stonden.

Algerije is de sterkste tegenstander, gedreven door de ambitie om de prestatie van de Desert Foxes op de Afrika Cup van 2019 te evenaren op het wereldtoneel. Ze beschikken over snelle vleugelspelers en een compact middenveld, maar missen de individuele klasse om Argentinië in de problemen te brengen over 90 minuten. Riyad Mahrez mag dan zijn beste jaren voorbij zijn, zijn ervaring en inzicht blijven waardevol. De jongere generatie — met name Ismaël Bennacer op het middenveld — brengt techniek en loopvermogen. De wedstrijd wordt interessant als Algerije erin slaagt om het tempo laag te houden en op de counter te loeren — een strategie die Saudi-Arabië in 2022 succesvol toepaste in de beruchte 2-1 nederlaag van Argentinië. Het verschil: Scaloni’s team is mentaal harder geworden sinds die les.

Oostenrijk is een gedisciplineerde Europese ploeg met een duidelijke speelwijze: intensieve pressing, snelle omschakeling, fysieke duels. Onder Ralf Rangnick hebben ze zich ontwikkeld tot een vervelende tegenstander die geen enkel team graag treft. Marcel Sabitzer en Christoph Baumgartner zijn de creatieve krachten, en de ervaring van David Alaba — als hij fit is — voegt leiderschap toe achterin. Oostenrijk presteerde sterk op het EK 2024 in Duitsland en heeft sindsdien aan consistentie gewonnen. De vraag is of ze genoeg individuele klasse hebben om de Argentijnse verdediging te ontregelen. Ik betwijfel het over 90 minuten, maar een punt pakken via een vroeg doelpunt en daarna verdedigen is niet onmogelijk. Dit is de groepswedstrijd waar Argentinië de meeste concentratie nodig heeft.

Jordanië is de historische debutant — hun eerste WK ooit. De emotie en het enthousiasme zullen enorm zijn, maar de kwaliteitskloof met Argentinië is te groot om een resultaat te verwachten. Jordanië bereikte het WK door een verrassend parcours in de Aziatische kwalificatie, inclusief een overwinning op Zuid-Korea. Ze spelen compact en verdedigend, met snelle counters via hun spits Yazan Al-Naimat. Maar tegen de Argentijnse pressing zal die strategie weinig ruimte bieden. Dit wordt de wedstrijd waarin Scaloni roteert en de bank speeltijd geeft.

Het interessante aan groep J is niet de uitdaging die het biedt, maar het risico van onderschatting. Argentinië verloor in 2022 van Saudi-Arabië in exact dit type situatie — een groepswedstrijd tegen een verondersteld zwakkere tegenstander, waar de concentratie ontbrak. Scaloni weet dat, en zijn aanpak in de kwalificatie — geen enkele wedstrijd met minder dan 100% inzet — suggereert dat hij die les heeft geleerd. De verwachting is 9 punten uit 3 wedstrijden, met een doelsaldo van +8 of meer.

Tactisch Profiel

Iedereen die denkt dat Argentinië na het vertrek van Messi tactisch verzwakt is, heeft de afgelopen twee jaar niet opgelet. Scaloni heeft het team juist collectiever gemaakt. In Qatar 2022 draaide 40% van de kansencreatie via Messi — een adembenemend getal, maar ook een kwetsbaarheid. Nu is die creatie verdeeld: Álvarez levert 22%, Fernández 18%, Garnacho 15%. Het resultaat is een minder geniaal maar robuuster team dat niet ineenstort als één speler een slechte dag heeft.

Het basissysteem is een 4-3-3 dat in balbezit verschuift naar een 3-2-5, met één back die inschuift naar het middenveld en de tegenoverliggende vleugelspeler die de breedte houdt. Die flexibiliteit maakt Argentinië lastig te bestrijden — je kunt geen vast plan maken tegen een elftal dat per fase van het spel van structuur wisselt.

Defensief is Argentinië onder Scaloni significant verbeterd ten opzichte van de Sampaoli-jaren. De pressing is gestructureerd, de onderlinge afstanden zijn kort, en de omschakeling na balverovering is dodelijk snel. In de Copa América 2024 — die ze opnieuw wonnen — incasseerden ze slechts 3 doelpunten in 6 wedstrijden. Die defensieve stabiliteit is de basis waarop het offensieve talent kan floreren.

Het enige vraagteken is de afhankelijkheid van Fernández als spelmaker. Als hij uitvalt of een slechte wedstrijd speelt, ontbreekt een gelijkwaardige vervanger. Mac Allister kan de rol invullen maar mist de visie en de pass over 30 meter die Fernández onderscheidt. Dat is de achilleshiel van dit Argentinië — niet de afwezigheid van Messi, maar de onvervangbaarheid van Fernández.

Wat Scaloni onderscheidt van andere bondscoaches is zijn vermogen om per wedstrijd aan te passen zonder de identiteit van het team te verliezen. Tegen een laag blok — zoals Algerije of Jordanië zal spelen — schuift hij extra creatieve spelers in: Almada vervangt De Paul, het systeem wordt een 4-2-4 met extreme breedte. Tegen teams die zelf willen voetballen — Oostenrijk, en later in het toernooi potentieel Duitsland of Portugal — keert hij terug naar het compacte 4-3-3 met snelle transitie. Die twee gezichten maken Argentinië onvoorspelbaar en dus gevaarlijk.

Een onderbelicht aspect is de set-piece-organisatie. Argentinië scoorde in de Zuid-Amerikaanse kwalificatie 9 doelpunten uit standaardsituaties — het hoogste aantal van alle deelnemers. Fernández’ inswingende vrije trappen en Romero’s kopkracht bij hoekschoppen vormen een dodelijke combinatie die op een toernooi, waar wedstrijden vaak op kleine details worden beslist, het verschil kan maken.

Quoteringen & Kansen

De cijfers liegen niet: Argentinië staat bij de meeste bookmakers op een quotering van 6.00 tot 7.50 voor de wereldtitel — goed voor een impliciete winkans van 13-17%. Daarmee zijn ze de tweede of derde favoriet, achter Frankrijk en op gelijke hoogte met Engeland. Die positie is verdiend: ze zijn de titelhouder, ze hebben het systeem, ze hebben de spelers. Wat opvalt is dat de quoteringen na Messi’s afscheid nauwelijks zijn verschoven — een teken dat de markt het collectief boven het individu waardeert bij dit Argentinië.

Voor de groepsfase is er weinig waarde te vinden. Argentinië als groepswinnaar staat op circa 1.30 — te laag voor een zinvolle inzet. De markt geeft hen 77% kans op de eerste plaats in groep J, en eerlijk gezegd is dat nog conservatief. De interessantere markten liggen dieper in het toernooi. Een Argentijnse finaleplaats staat rond 3.50, wat een impliciete kans van circa 29% weerspiegelt. Gezien hun recente staat van dienst — twee opeenvolgende Copa América-titels en de WK-winst — is dat een realistische inschatting die ik zelfs iets te hoog vind.

Waar ik persoonlijk waarde zie, is in de “Argentinië bereikt de halve finale”-markt, die doorgaans rond 2.00 staat. Met de verwachte vrije route door de groep en een gunstige kant van het toernooischema is 50% kans op een halve finale eerder conservatief dan genereus. De kwaliteit van hun potentiële tegenstanders in de kwartfinale — waarschijnlijk een land als Portugal of Colombia — is niet van het niveau dat Argentinië zou moeten stoppen.

Een bijzondere markt voor dit WK is de topscorer. Julián Álvarez staat rond 12.00, Lautaro Martínez rond 18.00. Gezien de relatief zwakke tegenstanders in groep J — waar Argentinië realistisch gezien 8 tot 10 doelpunten kan scoren — is de kans dat een Argentijn hoog eindigt in het topschuttersklassement aanzienlijk. Als Álvarez in de groepsfase 4 of 5 keer scoort, begint hij met een voorsprong die moeilijk in te halen is voor spelers in zwaardere groepen.

Voor de specifieke groepswedstrijden geldt dat de quoteringen voor Argentijnse zeges zo laag zijn — rond 1.30 tot 1.45 per wedstrijd — dat er weinig waarde in zit. Wie toch wil inspelen op de groepsfase, kan beter kijken naar het exacte doelpuntentotaal of de handicapmarkt. Argentinië -1.5 tegen Jordanië rond 1.65 biedt meer waarde dan de reguliere 1X2, gezien de verwachte speelwijze en het kwaliteitsverschil.

Kwalificatie & Aanloop

Het verhaal van Argentinië op het WK 2026 begon eigenlijk op een onwaarschijnlijke plek: de Zuid-Amerikaanse kwalificatie, die berucht is als het zwaarste parcours ter wereld. Achttien wedstrijden over twee jaar, op grote hoogte in La Paz, in tropische hitte in Barranquilla, en in het oorverdovende lawaai van het Maracanã. Geen enkel ander continent stelt zo’n fysieke en mentale test — de Europese kwalificatie met zijn speeldagen en potten is een wandeling vergeleken met de CONMEBOL-marathon. Argentinië eindigde als eerste, met 39 punten uit 18 duels — 7 punten voor op nummer twee Uruguay. Die marge is veelzeggend: zelfs in het moordende schema van Zuid-Amerika was Argentinië een klasse apart.

Wat indruk maakte was de consistentie. Slechts twee nederlagen in de volledige cyclus: een 2-1 verlies in Colombia en een verrassende 1-0 in Venezuela. Geen enkel ander Zuid-Amerikaans land kon zo’n reeks neerzetten. De kwalificatie leverde ook bewijs dat het team zonder Messi functioneert: in de 8 wedstrijden die hij miste (door blessure en zijn internationale afscheid), won Argentinië er 6 en speelde er 2 gelijk. De angst dat het team zonder Messi zou instorten — een reëel scenario dat analisten jarenlang voorspelden — bleek ongegrond.

Tactisch gebruikte Scaloni de kwalificatie als laboratorium. Hij testte vijf verschillende formaties, varieerde zijn voorhoede en gaf debutanten als Valentín Barco en Nico Paz hun kans. Het resultaat was een selectie die niet afhankelijk is van één systeem maar meerdere gezichten kan tonen. Die veelzijdigheid is op een WK goud waard — je speelt in 39 dagen tegen vijf tot zeven verschillende tegenstanders met elk hun eigen stijl.

De aanloop naar het WK wordt gekenmerkt door rust. Scaloni heeft bewust gekozen voor minimale veranderingen — geen experimenten meer, geen nieuwe gezichten. De kern van 18-19 spelers staat vast sinds medio 2025. Die stabiliteit is een bewuste strategie: een team dat elkaar kent, hoeft op een toernooi niet meer te zoeken naar automatismen. Ze zijn er al. De twee vriendschappelijke wedstrijden in maart 2026 — tegen Mexico (3-0 winst) en de VS (2-2) — bevestigden dat de machine draait, al toonde de gelijke stand tegen de Amerikanen dat er op piekmomenten nog een tandje bij kan. Het duel tegen de VS was bijzonder relevant: het Amerikaanse publiek creëerde een sfeer die vergelijkbaar is met wat Argentinië in de groepsfase kan verwachten, en de reactie van het team — kalm, gecontroleerd, zonder paniek — was bemoedigend.

Voorspelling

Ik hou niet van veilige prognoses, dus laat me helder zijn: Argentinië bereikt minimaal de halve finale en is mijn favoriet om het toernooi te winnen. Niet omdat ze de beste individuele spelers hebben — dat heeft Frankrijk — maar omdat ze het beste team zijn. De combinatie van tactische flexibiliteit, mentale hardheid (gesmeed in drie opeenvolgende gewonnen finales) en de honger om te bewijzen dat de titel van 2022 geen eenmalig wonder was, maakt ze uiterst gevaarlijk.

Het zwakke punt blijft de breedte van de bank vergeleken met Europese topteams. Als Fernández en Álvarez beiden fit blijven, zie ik geen enkel land dat Argentinië in een knock-outwedstrijd kan verslaan op basis van kwaliteit alleen. De enige factor die een herhaling van 2022 kan voorkomen, is een blessure op een sleutelpositie of een penaltyreeks die de verkeerde kant op valt — en zelfs bij penalty’s heb je met Dibu Martínez een troef die geen enkel ander land bezit.

Het narratief is ook belangrijk: dit is het eerste WK van het post-Messi-tijdperk. De druk om te bewijzen dat Argentinië meer is dan één speler, wordt een motiverende kracht. Álvarez en Fernández willen hun eigen verhaal schrijven, los van de schaduw van de nummer 10. Die ambitie, gecombineerd met de winnaarscultuur die Scaloni heeft gecreëerd, maakt dit team tot de geduchste deelnemer van het toernooi.

Mijn prognose: groepswinnaar met 9 punten, kwartfinale zonder problemen, halve finale en vervolgens een finale tegen Frankrijk of Engeland. De cirkel zou mooi rond zijn als Argentinië in MetLife Stadium opnieuw de wereldbeker omhoog houdt — dit keer zonder Messi, maar met het team dat hij achterliet.

Gemaakt door de redactie van 'Wkvoetbalbe'.